In het kader van bijvoorbeeld zelfsturing en duurzame inzetbaarheid wordt van medewerkers verwacht dat ze samen afspraken maken en elkaar aanspreken op het nakomen hiervan. Ik merk in de dagelijkse praktijk dat dit makkelijker gezegd is dan gedaan. Dit geldt zowel voor het geven en ontvangen van feedback als het beoefenen van zelfreflectie! Het gebeurt nauwelijks of niet en als het al plaatsvindt dan gebeurd dat veelal vanuit de systeemwereld(Wouter Hart, verdraaide organisaties) vanuit SMART doelstellingen, Prestatie Indicatoren, Kwaliteitskaarten, Lean verbeterborden, Agile agenda’s , etc….

Nog meer feedbacktrainingen of (zelf)reflectieprogramma’s is in mijn beleving vergelijkbaar met de dieetprogramma’s. De uitwerking is van korte duur en binnen de kortste keren vindt iedereen weer zijn oude vertrouwde ‘karrespoor'(werkpatroon). Wat werkt dan wel? In mijn begeleidingstrajecten en sessies werk ik met het ‘rondje beleving’. Hierin doen de deelnemers vanuit een regelmatige frequentie, ritme en ervaring op in het ‘uitspreken en bespreken’ als basis om te komen tot ‘afspreken en aanspreken’. Bij uitspreken gaat om wat er speelt?, wat er is blijven hangen?, hoe je voelt? Hoe je erbij zit?! Bij bespreken gaat het om actualiteiten, specifieke thema’s of gebeurtenissen die de aandacht verdienen. Wat is de bedoeling?

Door elkaar veel beter te leren kennen, open te staan voor elkaar, kwetsbaar naar elkaar te zijn en ‘echt’ naar elkaar te luisteren toe, vindt bewustwording plaats dat niemand maar dan ook niemand perfect is en dat werkelijk iedereen zijn eigen sores heeft en met zich meedraagt en dan en niet eerder komt ‘afspreken en aanspreken’ in beeld. De leefwereld wordt ‘echt’ en zichtbaar en door het rondje beleving wordt een natuurlijke brug naar de systeemwereld gelegd. Afspreken en aanspreken transformeert dan naar leren en ontwikkelen en borgen is ontwikkelen! Werksessie bijwonen?